20+ Taon sa Trabaho, Ngayon Ko Lang Nalaman ang Sikreto ng mga 'Magaling' sa Japan

Pagkatapos ng 20 taon sa isang Japanese company, nalaman ko na mali pala ang definition ko ng 'taong magaling magtrabaho'.

Nagsimula ako sa isang napaka-traditional na Japanese company fresh from college. Mahigit 20 taon na ako dito. Working mom na may tatlong anak, at araw-araw ay parang survival mode. Akala ko, sanay na ako sa lahat. Tapos bigla, nitong April lang, nalipat ako sa isang bagong-bagong department: overseas business division. After 20 years sa technical side, para akong new hire ulit.

Ang Akala Kong "Magaling"

Dati, ang tingin ko sa "magaling magtrabaho" ay yung mga taong kayang gumawa ng kumplikadong analysis, nakakaimbento ng bagong teknolohiya, o nakakakita ng problema sa data sa isang tingin lang. Sila yung mga tinitingala ko at gusto kong maging.

Pero sa bago kong department, iba ang nakita ko. May isang tao doon na laging nilalapitan at kinakausap ng lahat para sa consultation. Hindi naman siya sobrang taas ng position. Pero bakit siya? Nung una, nagtataka ako. Pero habang inoobserbahan ko siya, naintindihan ko na.

Lagi siyang nagtatanong sa iba. "Hi, pa-check lang po nito?" o "Ano nga ulit yung tungkol dito?" o "Gusto ko lang i-confirm para sigurado." Sa isip ko, "Kailangan pa bang itanong 'yan?" Ngayon, gets ko na. Hindi lang siya nagtatanong—pinapausad niya ang trabaho.

Ang Takot na Magmukhang Tanga 😅

Noong mga unang buwan ko, hirap na hirap akong magtanong. Bubuksan ko yung company chat.

"Ms. Suzuki, sorry po sa abala…"

Tapos buburahin ko. Type ulit. Bura ulit. "Siguro hindi a good time ngayon." Close window. Maya-maya, open ulit. Kung may contest lang siguro ng pagbukas-sara ng chat window, baka ako na ang nanalo. Madalas, aabutin ako ng isang oras na nag-iisip, para lang itanong ang isang bagay na sasagutin pala ng, "Ah, tingnan mo lang sa file na 'to." Tatagal ng 30 seconds.

Saan napunta yung isang oras ng pagmumuni-muni ko? Kasi dati, akala ko, "pag nagtanong ka, talo ka." Lalo na't beterano ka na dapat, nakakahiya kung iisipin nilang, "Hindi niya alam 'to?" Pero sa mga totoong magagaling, baliktad pala. Ang hindi pagtatanong ang pagkatalo.

Yung English na May Sariling Mundo

Isang araw, nag-message ang boss ko. "Medyo urgent, pwede bang pakigawa nito ASAP?"

Siyempre naman. Bilang bago pa lang, thankful ako na may pinapagawa sa akin. Ang boss ko? Nasa kabilang panig ng mundo, on a business trip. Pero yung trabaho, isang click lang, nasa harapan ko na. Galing ng teknolohiya.

Ang request: i-translate ang isang English document. Pagbukas ko ng file, natigilan ako. Ano 'tong English na 'to? Parang may sariling mundo. Sinubukan ko agad sa AI translation tool ng company. Lumabas ang Japanese translation… pero wala pa ring kwenta. Hindi ko pa rin maintindihan.

Napaisip ako, "Teka, hindi English ang problema. Yung mismong content, kahit anong lenggwahe, mahirap intindihin." Sinubukan kong i-solve mag-isa pero sumuko rin ako. Nahihiya man, nag-message ako sa boss, "Boss, hindi ko po maintindihan 'to…"

Ang nakakatuwa ay yung sumunod na nangyari. Habang tinutulungan ako ng ibang senior, isa-isa silang nagsabi, "Ah, yung English ni Mr. X!" "Kilala 'yan sa pagiging unique ng English niya." "Kahit pala AI hindi kinaya, ano?" Sana sinabi niyo agad.

Sa huli, pinasa ang trabaho sa isang specialist na inabot pa rin ng mahigit limang oras para lang matapos. Kung pinilit kong gawin mag-isa, nasayang lang sana ang oras ng lahat. Ang pag-amin na "hindi ko alam" ay hindi pagsuko. Ito ay pagprotekta sa oras ng buong kumpanya. Iyon ang natutunan ko sa bago kong department.

May isa pa akong napansin na laging sinasabi ng mga taong magaling sa trabaho. Pero sa susunod na lang yun…