Sabi ng philosopher, baka mali ang paraan natin sa paghanap ng 'happiness'

Paano kung ang tunay na sukatan ng happiness ay hindi ang sahod, kundi ang bilang ng mga sakit ng ulo mo?

Ang sukatan pala, eh, yung level ng paghihirap

Lagi nating iniisip na kapag mas malaki ang sahod, mas successful sa trabaho, o mas maraming naipundar, doon natin makukuha ang tunay na kaligayahan. Kaya todo kayod tayo, tinitiis ang OT, ang siksikan sa tren, at ang boss na mahirap basahin, para lang umasenso.

Pero may isang German philosopher, si Arthur Schopenhauer, na parang sinasabi sa ating lahat: "Teka lang, baka mali kayo ng tingin."

Sabi niya, ang totoong batayan kung masaya ang isang tao ay hindi ang dami ng pera niya, posisyon sa kumpanya, o mga achievement. Ang tunay na tanong daw ay: Gaano ka ba kadalas nasasaktan o nahihirapan, sa isip at sa katawan?

Ibig sabihin, masaya ka na pala ngayon?

Kung susundin natin ang logic niya, lumalabas na kung sa kasalukuyan ay wala kang nararamdamang sakit o mabigat na problema, ikaw na ang pinakamasaya sa balat ng lupa.

Isipin mo sa Japan life context. Kung ngayon, sa sandaling ito, ay hindi sumasakit ang likod mo sa katatayo sa train... hindi ka nai-stress sa katrabaho mong 'di ka maintindihan... hindi ka nag-aalala sa susunod na bayarin sa yachin... Sabi ni Schopenhauer, 'yan na ang tuktok ng kaligayahan.

Hindi mo kailangan ng bagong iPhone o ng limited-edition na damit para maging masaya. Ang simpleng katotohanan na wala kang mabigat na dinaramdam sa sandaling ito, 'yun na mismo ang kaligayahan.

Mas importante pa lang iwasan ang sakit ng ulo

Ito ang pinaka-point niya: imbes na maghanap ka ng sampung bagay na magpapasaya sa'yo (na panandalian lang naman daw), mas mag-focus ka na lang sa pag-iwas sa kahit isang bagay na magpapasakit ng ulo mo.

Kasi 'yung paghahangad pa ng mas marami, 'yan daw ang pinaka-source ng pagiging 'di kuntento. Parang walang katapusang cycle. Samantalang kung iiwasan mo na lang 'yung mga potential na stress — tulad ng hindi na lang pagpatol sa chismis sa baito, o pagpili ng apartment na mas malapit sa station kahit medyo luma — mas nagiging peaceful ang buhay.

Kaya sa susunod na maramdaman mong parang may kulang sa buhay mo, subukan mong itanong sa sarili mo: "May masakit ba sa'kin ngayon? May stress ba ako?" Kung wala, congrats. Baka hawak mo na pala ang isa sa pinakamalaking kaligayahan sa mundo. 🧘