90% ng Gen Z sa Japan, Gustong Mag-resign Dahil sa Boss?

Halos 90% daw ng mga bagong empleyado sa Japan, napapaisip mag-resign dahil hirap kausap ang kanilang mga boss.

Yung feeling na sinusubukan mong i-explain 'yung sitwasyon sa trabaho, pero 'yung manager mo, kitang-kita mo na 'yung pag-tap ng daliri sa mesa. Parang naririnig mo na sa isip mo 'yung "Ketsuron kara itte!" (Get to the point!). Ayun, apektado na pala ang 9 out of 10 na bagong empleyado, at ito raw ang isa sa mga dahilan kung bakit gusto na lang nilang mag-file ng resignation.

Bakit daw ganito?

Ayon sa isang survey ng Penmark (2025), halos 90% ng mga Z-lennial na manggagawa ay umamin na napaisip na silang umalis sa kumpanya dahil sa communication issues sa kanilang superior. Ang nakakaloka, 60% sa kanila ay nagsabing "madalas" o "paminsan-minsan" itong nangyayari.

Ang problema raw ay hindi sa kakulangan ng "hou-ren-sou" (report, contact, consult). Madalas, nasa "paraan ng pakikinig" ng mga boss ang isyu. Akala nila nakikinig sila, pero ang totoo, naghihintay lang sila ng pagkakataon para magsalita, magbigay ng solusyon, o magmadali. Kumbaga, "hearing" lang, hindi "listening."

Ang sikreto: "Keichō" o Active Listening

Sabi ng mga eksperto, may tatlong simpleng bagay lang daw na kailangan tandaan para maging isang boss na "marunong makinig." Tinatawag nila itong "Keichō" (傾聴) o active listening.

Una, 'yung mga simpleng "Ah, sou nanda," "un, un," o "naruhodo." Mga maliliit na salita na nagsasabing, "Sige, tuloy mo lang, nakikinig ako." Ito raw ay nagbibigay ng signal sa kausap mo na safe silang mag-open up.

Pangalawa, i-validate 'yung emosyon, hindi lang 'yung kwento. Halimbawa, kung sinabi ng staff mo, "Medyo natatakot po akong mag-report sa inyo," imbes na sabihing "Huwag kang matakot, trabaho mo 'yan," subukan daw sabihin na "Ah, so kinakabahan ka pala kapag kailangan mong mag-report." Dito raw nila mararamdaman na naiintindihan mo talaga sila.

At pangatlo, huwag matakot sa katahimikan. Kadalasan, hindi makatiis 'yung mga boss sa "awkward silence," kaya sila na 'yung nagsasalita o nagbibigay ng advice. Pero 'yung katahimikan na 'yun daw ang nagbibigay sa empleyado ng pagkakataong mag-isip at hanapin 'yung tamang salita.

Totoo bang gumagana?

May isang sales manager, tawagin nating B-san, na dati'y problema rin ang kakulangan ng report mula sa team niya. Sinubukan niya ang isang experiment: sa loob ng isang buwan, bawal siyang magbigay ng advice. Ang tanging sasabihin niya lang ay "un, un" at "So ang naramdaman mo ay ____ dahil sa ____, tama ba?"

Ang resulta? Pagkalipas ng dalawang linggo, dumoble ang bilang ng reports na natatanggap niya. Nagsabi pa 'yung mga staff niya na "Mas madali na kayong kausap ngayon, kachō." At ang pinakamalupit sa lahat, tumaas ng 120% ang sales ng buong team kumpara sa nakaraang quarter.

Nangyari 'yun dahil nawala ang takot ng mga empleyado na ma-judge o maputol ang sinasabi. Dahil dito, mas maraming bagong idea mula sa mga nakababatang staff ang lumabas, at narinig ng manager ang mga detalye mula sa "ground" na hindi niya malalaman kung siya lang lagi ang nagsasalita.

Minsan pala, ang pinakamalaking tulong ay 'yung manahimik ka lang at hayaan silang magsalita. 🤔