Nahihiya Ka Ba sa Mga Self-Help Books Mo?
Nahihiya ka bang may makakitang ‘The Power of Now’ sa bookshelf mo sa iyong maliit na apato? 😅
“Ang trying-hard mo naman”
May nagtanong sa isang writer sa Japan kung paano haharapin ang hiya sa pagbabasa ng mga business o self-help books. Kasi daw, ang dating ay “consciousness” masyado o “try-hard.”
Lalo na dito sa Japan, di ba? Sa liit ng apartment mo, kitang-kita ng bisita mo kung ano ang laman ng estante mo. Mula sa instant ramen, hanggang sa librong ‘How to Win Friends and Influence People’ na tinatago mo sa likod ng manga.
Sabi ng mga namba-bash, walang kwenta raw ang mga ganyang libro. Pero teka lang, naranasan na ba talaga nila ang nararanasan ng mga taong nagbabasa nito?
Tanong, hindi sagot
May isang libro, ‘The Why Cafe’, na may magandang punto. Ang halaga daw ng isang libro ay hindi sa “kaalaman” na binibigay nito, kundi sa “tanong” na pinupukaw nito sa isip mo.
Halimbawa, ang tanong na: “Bakit ka naririto?”
Simple lang, pero kapag tinanong mo ‘yan sa sarili mo at sineryoso mo, mababago ang lahat. Hindi na ‘yan tanong na galing sa iba, kundi tanong mo para sa sarili mo. Dito nag-iiba ang lahat. Hindi na ‘yan basta-basta libro lang, nagiging salamin na.
Ang bookshelf mo ay resibo mo
Ang isang libro, puwedeng basahin ng isang tao at sabihing “ah, okay,” tapos move on. Pero sa isa pang tao, puwedeng basahin niya ang parehong libro at sabihing, “Teka, tungkol sa akin ‘to.”
Ang pagkakaiba ay wala sa libro, kundi sa kung paano ito tinanggap. Kung nagawa mo ba siyang “personal” para sa’yo.
Kaya ‘yung mga nagsasabing “walang kwenta ‘yan,” baka hindi pa lang nila nararanasan na tamaan at mag-reflect nang seryoso mula sa isang libro.
Kaya sa susunod na may makakita sa bookshelf mo, ‘wag kang mahiya. Hindi ‘yan koleksyon lang ng mga libro. History ‘yan ng mga panahong naghanap ka ng sagot, mga panahong nalito ka, at mga panahong sinubukan mong maging mas okay. Resibo ‘yan na sinusubukan mong intindihin ang buhay mo.
Ang tunay na nakakahiya ay hindi ang pagbabasa ng mga librong ito. Ang nakakahiya ay ang mabuhay nang hindi mo man lang tinanong sa sarili mo kung para saan ba ang lahat ng ito.