जापानमा २० करोड कमाउनेलाई पनि केटी पाउन गाह्रो?

वार्षिक २ करोड येन कमाउने मान्छेलाई पनि केटीहरुले 'लाजै मर्दो' भनेर रिजेक्ट गर्छन् भने हाम्रो के कुरा गर्नु।

कुरो के हो?

जापानमा एकजना ४१ वर्षका दाजु रहेछन्, सुगुरु सान (नाम परिवर्तन)। मान्छे अफिसमा एकदमै 'डेकिरु ओतोको' (सक्षम मान्छे), पद पनि म्यानेजर, कमाइ वार्षिक २ करोड येन (लगभग २ करोड नेपाली रुपैयाँ)।

तर डेढ वर्षदेखि विवाहको लागि केटी खोज्दा (婚活 - कोन्खाचु) हैरान भैसके। जति प्रयास गर्दा पनि कुरा अघि बढ्दै नबढ्ने। अफिसमा बोस, तर डेटमा गएपछि सधैं फेल।

कारण त यस्तो पो रहेछ

उनको समस्या उनको 'अबोधपन' रहेछ। केटीहरुसँग पहिलो भेटमा जाँदा कस्तो रेस्टुरेन्ट छान्ने भन्नेमा TPO (Time, Place, Occasion) को मतलबै नगर्ने। चपस्टिक समात्ने तरिका पनि अनौठो, अनि शान्त ठाउँमा पनि ठूलो स्वरले बोल्ने।

अनि केटीहरुबाट आउने रिजेक्ट गर्ने कारण? 'लापरवाह' (雑) र 'लाजमर्दो' (恥ずかしい)। अब चपस्टिक समात्नै नजानेर रिजेक्ट हुने त सायद जापानमा मात्रै होला। 😅

तर कन्सल्टेन्टका अनुसार उनको यो व्यवहार कमजोरी होइन, उनको ग्याप मोए (gap moe) हो। काममा एकदम कडा, तर व्यक्तिगत जीवनमा बच्चा जस्तो। यो ग्यापलाई माया गर्ने मान्छे भेटे त भइहाल्यो नि।

अनि अब के गर्ने?

यो कथाको अर्को पाटोमा ३३ वर्षकी एक महिला छिन्, जो हरेक कुरामा 'पर्फेक्ट' छिन्। उनी आफैंप्रति यति कठोर छिन् कि अरूको सानो गल्ती पनि सहन सक्दिनन्। सुगुरु सानको चपस्टिक समात्ने तरिकाले उनलाई झर्को लाग्नु स्वभाविकै भयो।

कन्सल्टेन्टको सल्लाह के छ भने, सुगुरु सानले आफ्नो म्यानर्स अलिअलि सुधार्ने, तर 'पर्फेक्ट' बन्न खोज्ने होइन। बरु आफ्नो यही बच्चाजस्तोपनलाई 'आइक्यो' (愛嬌 - मायालाग्दो आकर्षण) को रूपमा प्रयोग गर्ने।

साँचो कुरा त के हो भने, लामो समयसम्म कोन्खाचु गर्दा 'आफूलाई सुधार्ने' भन्दा पनि 'आफ्नो कुन पक्षलाई हतियार बनाउने' भन्नेमा ध्यान दिनु पर्ने रहेछ।