जापानमा खुसीको रहस्य: पैसा हैन, कोन्बिनिको आइसक्रिम

महँगो सुट लगाएको एक हाकिम, राती कोन्बिनिको आइसक्रिम चाट्दै हिँडेको देख्दा तपाईंलाई के लाग्छ?

त्यो रात सेइज्योमा

यो टोकियोको एउटा निकै महँगो ठाउँ, सेइज्यो गाकुएनको कुरा हो। एकजना मानसिक रोग विशेषज्ञ, डा. हिदेकी वाडा, राती घर फर्कंदै थिए। त्यति नै बेला, अगाडिबाट ५० वर्ष जतिका एक पुरुष हिँड्दै आए।

एकदमै राम्रो डबल सुट, महँगो ब्रान्डको झोला। हेर्दैमा कुनै ठूलै कम्पनीको हाकिम जस्तो देखिन्थे। तर डाक्टरको आँखा उनको हातमा भएको कुरामा गयो। उनको हातमा कोन्बिनिको भेनिला सफ्ट-सर्भ आइसक्रिम थियो।

उनी त्यो आइसक्रिमलाई सानो बच्चाले जस्तै चाट्दै, मुखको वरिपरि क्रिम दल्दै हिँडिरहेका थिए। तर उनको अनुहारमा जुन खुसी थियो, त्यो देखेर हेर्ने मान्छेलाई पनि आनन्द आउने खालको थियो।

घरको प्रेसर कि अफिसको?

डाक्टरले कल्पना गरे— सायद यिनलाई घरमा परिवारले गुलियो खान दिँदैनन् होला। हुन सक्छ, सुगरको समस्या होला। दिनभरि अफिसमा कडा हाकिम र घरमा एक असल बुवाको भूमिका निभाएपछि, उनको लागि यो एउटा सानो विद्रोह थियो।

'म पनि जे पायो त्यही गर्ने मान्छे हुँ! यसरी मुखभरि आइसक्रिम दलेर खान्छु!' भनेर आफूलाई स्वतन्त्र महसुस गराउने एक मात्र तरिका। त्यो कोन्बिनिको सयौँ येनको आइसक्रिम सायद कुनै ५-तारे होटलको डेजर्टभन्दा पनि मिठो थियो होला।

सय येनको खुसी

यो घटना सम्झिँदै डाक्टर भन्छन्, 'वास्तवमा खुसी भनेको यही त हो नि।' ठूलो घर र पदले मात्र खुसी दिँदैन।

हामी जापानमा बस्नेहरूले यो कुरा राम्रैसँग बुझ्छौँ। दिनभरिको काम सकेर खचाखच भरिएको ट्रेनमा कोचिँदै घर फर्कंदा, 'घर पुगेर चिसो बियर वा कोन्बिनिको ओनगिरि खान पाइन्छ' भन्ने सोचले नै कति राहत दिन्छ।

खुसी पाउन धेरै पैसा चाहिँदैन। केही सय येनले पनि परम आनन्द दिन सक्छ। तपाईंको लागि त्यस्तो सानो तर परम आनन्द दिने कुरा के हो? 😂