मान्छेसँग बोल्न अल्छी लाग्छ? एक्लै बस्दा यस्तो हुन्छ

दिनभरको काम र जापानी भाषाको तनावपछि घर आएर कसैसँग बोल्न झ्याउ लाग्छ, हैन त?

यो सायद हामी सबैले अनुभव गरेका छौं। कामबाट थकित भएर फर्किएको बेला, कोठामा पुगेर चुपचाप बस्न मन लाग्छ। कसैले केही सोधे पनि "अँ", "अहँ" मा जवाफ दिएर पन्छिन मन लाग्छ। कहिलेकाहीँ यसो गर्नु ठीकै हो, आफ्नो शरीर र दिमागलाई आराम दिनु जरुरी छ।

तर जब यो बानी बन्छ, तब समस्या सुरु हुन्छ। मानिसहरूसँगको कुराकानीलाई लगातार पन्छाउँदै जाँदा, हामीलाई थाहै नपाई नराम्रो असर परिरहेको हुन्छ।

विचारहरू एउटै ठाउँमा घुम्छन्

जब हामी मानिसहरूसँग कुरा गर्न छोड्छौं, हाम्रा सबै सोचाइहरू दिमागभित्रै मात्रै घुम्न थाल्छन्। यसले के हुन्छ भने, हाम्रो सोचाइमा कसैले प्रतिवाद गर्दैन, कुनै नयाँ दृष्टिकोण आउँदैन, अनि कसैले "यति सानो कुरामा किन टेन्सन लिएको?" भनेर हल्का बनाइदिने पनि हुँदैन।

सानो चिन्ता पनि दिमागमा घुम्दाघुम्दै ठूलो पहाड बन्छ। "मैले त्यो गल्ती गरेँ कि?", "अब के होला?" जस्ता कुराले मन भारी बनाउँछ। तर त्यही कुरा साथीलाई सुनाउने हो भने, "ए, यति त हो नि, केही हुन्न" भन्ने जवाफले मन कति हल्का हुन्थ्यो होला। मान्छेहरूसँग कुरा गर्नु भनेको मनको कोठामा झ्याल खोलेर ताजा हावा भित्र्याउनु जस्तै हो।

'नर्मल' के हो थाहा पाउन गाह्रो हुन्छ

अरूसँग कुरा गर्दा हामी थाहै नपाई एउटा महत्त्वपूर्ण काम गरिरहेका हुन्छौं: "मापदण्ड मिलाउने"। कुराकानीको क्रममा "हो नि, सबैलाई त्यस्तै हुन्छ" वा "हैन, त्यो त अलि बढी भयो" जस्ता कुराहरू सुनिन्छ। यसले हामीलाई आफ्नो भावना वा प्रतिक्रिया अरूको भन्दा कति फरक छ भनेर बुझ्न मद्दत गर्छ।

जब हामी एक्लै हुन्छौं, यो "मापदण्ड मिलाउने" प्रक्रिया रोकिन्छ। अनि हामीलाई आफ्नो अवस्थाबारे निर्णय गर्न गाह्रो हुन्छ। "के मैले धेरै चिन्ता लिएको हो?", "के मेरो व्यवहार ठीक छैन?", "मैले धेरै सहेँ कि?" - यस्ता प्रश्नको जवाफ नपाएर मन झन् अलमलिन्छ। यसले गर्दा मान्छे कि त सानो कुरामा धेरै दुःखी हुने, कि त दुःखलाई दबाएर "केही भएको छैन" भनेर आफूलाई झन् गाह्रो बनाउनेतिर लाग्छ।

बोल्नै झन् झन् झ्याउ लाग्न थाल्छ

लामो समयसम्म मान्छेसँग नबोल्दा, कुराकानी गर्ने बानी हराउँदै जान्छ। अनि जब कसैसँग बोल्नुपर्‍यो भने, के बोल्ने, कसरी सुरु गर्ने भन्ने नै थाहा हुँदैन। सुरुको एक शब्द निकाल्न पनि गाह्रो लाग्छ। 😰

यस्तो भएपछि हामीलाई लाग्छ, "मलाई त बोल्नै आउँदैन रै'छ"। तर वास्तविकतामा यो हाम्रो क्षमताको कमीले होइन, केवल अभ्यासको कमीले भएको हो। जसरी बाइक नचलाउँदा सुरुमा गाह्रो हुन्छ, कुराकानी पनि त्यस्तै हो। यही असहजताबाट बच्न हामी झन् झन् मान्छेबाट टाढा भाग्न थाल्छौं।

सहयोग चाहिने बेला मुख खोल्न सकिँदैन

सबैभन्दा डरलाग्दो कुरा यही हो। जब हामीलाई साँच्चै सहयोगको आवश्यकता पर्छ, तब कसैलाई गुहार्न पनि गाह्रो हुन्छ। सधैं एक्लै बस्ने बानीले गर्दा, कसैलाई फोन वा मेसेज गर्न पनि हिचकिचाहट हुन्छ। "यति सानो कुरामा किन डिस्टर्ब गर्नु?", "आफैँ समाधान गर्नुपर्छ" भन्ने सोच आउँछ।

तर जब हामी साँच्चै समस्यामा हुन्छौं, हाम्रो सोच्ने शक्ति पनि कमजोर भएको हुन्छ। त्यतिबेला सहयोग माग्ने सानो कदम पनि पहाडजस्तो लाग्छ। जापान जस्तो ठाउँमा, बिरामी पर्दा वा कुनै समस्या आइपर्दा, एक जना बोल्ने साथी हुनु पनि ठूलो कुरा हो। त्यसैले, कहिलेकाहीँ झ्याउ लागे पनि, सानोतिनो कुराकानीलाई पूरै बन्द नगर्नु नै राम्रो।