अरुको तारिफको भोको हुनुहुन्छ? यो पढ्नुस्

जापानमा 'होमेरारेताई' (褒められたい) मानसिकताले हामीलाई भित्रभित्रै खोक्रो बनाइरहेको पो छ कि?

यो 'अरुले के भन्लान्' रोग

जापानमा काम गर्दा सेन्पाई वा बुच्योबाट 'सुगोइ ने!' वा 'योकु देकिमासिता!' सुन्न मन लाग्नु सामान्य हो। तर एकजना पुराना दार्शनिक, शोपेनहावरले भनेका थिए कि यस्तो प्रशंसाको चाहना भनेको आफ्नो खुसीको चाबी अरुको हातमा दिनु जस्तै हो।

अरुले तारिफ गरे खुसी हुने, नगरे निराश हुने। यो त मौसम जस्तै भयो, अरुको मुडमा भर पर्ने। हाम्रो मूल्य अरुको शब्दले निर्धारण गर्ने अवस्था भनेको आफ्नो जीवनको लगाम अरुलाई सुम्पिनु हो।

खाली भाँडो धेरै बज्छ

ती दार्शनिकको विचारमा, जो मानिस भित्रबाटै सन्तुष्ट र भरिपूर्ण छ, उसलाई बाहिरी प्रशंसाको खासै आवश्यकता पर्दैन। उसलाई आफ्नो मूल्य थाहा पाउन अरुको सर्टिफिकेट चाहिँदैन।

यसको उल्टो, जब हामीलाई अरुको प्रशंसा अत्यावश्यक लाग्न थाल्छ, त्यो सायद हाम्रो भित्री संसारमा केही खालीपन भएको संकेत हुन सक्छ। आफूले आफैंलाई दिएको मान्यता अपुग भएपछि नै हामी अरुतिर हेर्न थाल्छौँ। प्रतिष्ठा भनेको अरुले दिने कुरा हो, तर व्यक्तित्व भनेको हामीभित्र हुने कुरा हो जुन कसैले खोस्न सक्दैन।

त्यसोभए के गर्ने त?

यसको मतलब अरुसँग नबोल्ने, एक्लै बस्ने भन्ने होइन। बरु आफ्नो मूल्यको मापदण्ड अरुको नजरमा होइन, आफ्नै भित्र खोज्ने हो। 'अरुले के सोच्छन्' भनेर काम गर्नुको सट्टा, 'मलाई साँच्चै के गर्दा सन्तुष्टि मिल्छ' भनेर सोच्ने।

आजैबाट एउटा सानो प्रयास गरौँ न। जब कसैले तारिफ गरिदियोस् जस्तो लाग्छ, एकछिन रोकिएर सोच्नुस्: त्यो प्रशंसाको सट्टा, साँच्चै मलाई खुसी दिने एउटा कुरा के हुन सक्छ? 🤔