သင့်အိမ်က ပစ္စည်းတွေ တကယ်လိုအပ်လို့လား၊ နေရာရှိလို့ သိုထားတာလား။

ဂျပန်က ကိုယ့်ရဲ့ 6-mat တိုက်ခန်းလေးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲလို့ တွေးဖူးလား။ 🤔

ဂျပန်ရောက်ခါစကလို မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အခုဆို ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းလေးတွေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ တချို့ပစ္စည်းတွေက အသုံးဝင်လို့ရှိနေတာလား၊ နေရာရှိလို့ ထားထားတာလားဆိုတာ မသဲကွဲတော့ဘူး။

ပထမစည်းမျဉ်းကတော့ "ကိုယ်ရှိမှန်းတောင် မေ့နေတဲ့ ပစ္စည်းဆိုရင် မလိုအပ်တော့ဘူး" တဲ့။ ဗီရိုထဲက လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်ကတည်းက မဝတ်ဖြစ်တဲ့ အင်္ကျီတွေ၊ မီးဖိုချောင်ထဲက သက်တမ်းလွန်သွားတဲ့ မြန်မာပြည်ကအကြော်မှုန့်ထုပ်တွေလိုပေါ့။ ရှိမှန်းမသိရင် မရှိတာနဲ့အတူတူပဲ။

နောက်တစ်ခုက "မသုံးနိုင်ရင် လက်လွှတ်လိုက်ပါ"။ ဟိုးအရင် N5 သင်တန်းတက်တုန်းက စာအုပ်တွေ၊ အခုထိရှိနေတုန်းပဲလား။ အခုတော့ N2 တောင် အောင်နေပြီလေ။ အရင်ကလို မလိုအပ်တော့တဲ့အရာတွေက ကိုယ့်ဘဝပြောင်းလဲလာတာရဲ့ သက်သေပါပဲ။

နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ "ကိုယ်တိုင် မနိုင်ဝန်မထမ်းနိုင်ရင် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက ကိုယ့်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မယ်"။ အဝတ်တွေအများကြီးဆို လျှော်ရဖွတ်ရ မီးပူတိုက်ရတာ အလုပ်တစ်ခု။ ပစ္စည်းများလေ စိတ်ရှုပ်လေပဲကွာ။

တကယ်တော့ ကိုယ့်အတွက် အရေးကြီးတာက နေရာကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့်လေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ ပစ္စည်းနည်းနည်းနဲ့ စိတ်ရှင်းရှင်းထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။