လူတွေနဲ့ စကားမပြောချင်စိတ်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခပေးနေတာလား

တစ်ခါတလေ လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာက အားကုန်သလိုခံစားရပြီး ရှောင်ချင်စိတ်ပေါက်လာတာမျိုး အားလုံးဖြစ်ဖူးကြမှာပါ။

ဘာလို့ စကားပြောရတာ "面倒くさい" (mendokusai) ဖြစ်နေရတာလဲ

ဂျပန်မှာနေထိုင်ရင်း လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာက တကယ်ကို ပင်ပန်းနိုင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်မှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်နဲ့မရင်းနှီးတဲ့သူတွေ၊ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရ၊ ဘယ်လိုစကားလုံးသုံးရမလဲ စဉ်းစားရ၊ မတော်တရော်များပြောမိမလား သတိထားရနဲ့ပေါ့။

ဒီလိုအခါမျိုးမှာ "ဒီနေ့တော့ တော်ပါပြီ"၊ "အခု စကားပြောဖို့ အားမရှိဘူး" ဆိုပြီး ရှောင်လိုက်တာမျိုးက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကိုယ်တိုင်သိရှိနားလည်တာက ကောင်းတဲ့လက္ခဏာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုရှောင်တိမ်းတာက အကျင့်တစ်ခုဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ပြဿနာစပါပြီ။

စကားမပြောဘဲနေတဲ့အခါ ဘာတွေဖြစ်လာလဲ

လူတွေနဲ့ စကားမပြောဘဲ အချိန်ကြာကြာနေတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့အတွေးတွေအားလုံးက ကိုယ့်ခေါင်းထဲမှာပဲ လည်ပတ်နေတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ ဘာဖြစ်လာလဲဆိုတော့ ကိုယ့်အတွေးကို ဘယ်သူကမှ ပြန်မချေပဘူး၊ အခြားအမြင်တစ်ခုကို မပေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် "အဲ့ဒါကို ဒီလောက်ထိ စိတ်ထဲထားနေစရာလား" လို့ ရယ်မောပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်အောင် လုပ်မပေးဘူး။

ဒီလိုနဲ့ အစပိုင်းမှာ သေးငယ်တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်လေးကနေ "ဒါလည်း ပြဿနာဖြစ်နိုင်မလား"၊ "ဟိုဟာလည်း ငါမှားသွားတာလား" ဆိုပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာတော့တယ်။ တကယ်တော့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့သာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ရင် "အဲ့ဒါ သိပ်အရေးမကြီးပါဘူးကွာ" ဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြီးသွားနိုင်မယ့်ကိစ္စတွေက တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းထဲထည့်ထားတဲ့အခါ အရမ်းကို လေးလံလာတတ်ပါတယ်။

နောက်တစ်ခုက ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်က "ပုံမှန်" ဟုတ်မဟုတ် မသိတော့တာပါပဲ။ လူတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ "အေး ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးလည်း ဒီလိုပဲ"၊ "မဟုတ်ဘူးလေ၊ အဲ့ဒါတော့ နည်းနည်းလွန်သွားပြီ" ဆိုတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက ကိုယ့်ရဲ့ခံစားချက်နဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကို အခြားသူတွေနဲ့ ချိန်ညှိပေးနေတာပါ။ ဒီလိုချိန်ညှိခွင့်မရှိတော့တဲ့အခါ ကိုယ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအပေါ်မှာ အလွန်အကျွံတုံ့ပြန်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သည်းခံလွန်းနေတာလားဆိုတာ မဝေခွဲနိုင်တော့ပါဘူး။

ဒီအခြေအနေက ကြာလာတဲ့အခါ စကားပြောတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပါ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားစပြောဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ဘယ်ကစပြောရမလဲမသိ၊ ဘယ်လို tempo နဲ့ ပြန်ပြောရမလဲမသိ ဖြစ်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို "ငါ စကားပြောညံ့သွားပြီလား" ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာရော။ အဲ့ဒီအခါ စကားပြောရမှာကို ပိုပြီးတော့တောင် ရှောင်ချင်လာတော့တာပဲ။ 😥

အကူအညီလိုတဲ့အခါ တောင်းဖို့ခက်လာတယ်

ဒီအကျင့်ရဲ့ အဆိုးဆုံးအပိုင်းကတော့ ဒါပါပဲ။ ကိုယ်တကယ် အကူအညီလိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ အရမ်းဝန်လေးလာတာပါ။ ပုံမှန်စကားမပြောဖြစ်တော့ ရုတ်တရက် အကူအညီတောင်းဖို့ ဆက်သွယ်ရမှာကို "နောက်ဆုံးစကားပြောခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး"၊ "ဒီလောက်ကိစ္စလေးနဲ့ အကူအညီတောင်းရင် ကောင်းပါ့မလား" ဆိုပြီး ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ အတားအဆီးတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ "ခဏလောက် နားထောင်ပေးပါဦး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပြီးသွားနိုင်မယ့်ကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုရှုပ်ထွေးအောင် တွေးနေမိတော့တယ်။ တကယ်ပင်ပန်းနေတဲ့အချိန်မှာ အထီးကျန်ဖြစ်လွယ်လာတာက ဒီပြဿနာရဲ့ အကြောက်ဖို့အကောင်းဆုံးအချက်ပါပဲ။

တစ်ယောက်တည်းနေရတာကို ကြိုက်တာက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းကို လုံးဝရပ်တန့်မသွားဖို့တော့ အရေးကြီးပါတယ်။