အလုပ်အရမ်းမလုပ်ဘဲ ပိုပြီးပြီးမြောက်အောင် လုပ်နည်း

ဂျပန်မှာ "ကြိုးစားပါ" (ganbaru) ဆိုတဲ့ စကားကို နေ့တိုင်းကြားနေရပေမယ့်၊ တကယ်တော်တဲ့သူတွေက ပို "ပျင်း" ကြတယ်ဆိုတာ သင်သိပါသလား။

ဘာလို့ အပင်ပန်းခံတိုင်း အရာမရောက်တာလဲ

စိတ်ပညာရှင်တွေရဲ့ အဆိုအရ လူတွေမှာ "ကြိုးစားမှု အ heuristic" ဆိုတဲ့ စိတ်စွဲလန်းမှုတစ်ခုရှိတယ်။ ဆိုလိုတာက အရာတစ်ခုကို ပိုပင်ပန်းခံပြီး လုပ်ထားလေ၊ ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်နေရင်တောင်ပေါ့။

ဒီအတွေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကဲဖြတ်တဲ့အခါမှာလည်း အသုံးဝင်တယ်။ တစ်နေကုန် အလုပ်ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ထားရရင် တကယ်တမ်း ဘာမှမပြီးရင်တောင် "အကျိုးရှိတဲ့နေ့" လို့ ခံစားရတယ်။ လွယ်လွယ်ကူကူပြီးသွားတဲ့အလုပ်ကတော့ "တစ်နေရာရာမှာ လိုအပ်နေသလို" ခံစားရတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီခံစားချက်က တကယ်တမ်း တိုးတက်မှုကို တိုင်းတာတဲ့ အညွှန်းကိန်းမဟုတ်ဘူးလို့ သုတေသနတွေက ဆိုပါတယ်။

ကုန်ထုတ်စွမ်းအားမြင့်သူတွေရဲ့ "ပျင်းရိတဲ့" အကျင့်ကောင်းများ

**၁။ နေ့လည်ခင်းမှာ အိပ်ငိုက်တာကို အတင်းမခံဘဲ တစ်ရေးအိပ်လိုက်ပါ။**

နေ့လည် ၂ နာရီ ၃ နာရီလောက်ဆို စားပွဲမှာထိုင်နေပေမယ့် စိတ်က လွင့်နေပြီဟုတ်။ vending machine က ကော်ဖီတစ်ဗူးဆွဲမယ့်အစား မိနစ် ၂၀ လောက် တစ်ရေးအိပ်လိုက်တာက ပိုထိရောက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အိပ်စက်ခြင်းက မနက်ပိုင်းက သင်ယူခဲ့တာတွေကို ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်ခိုင်မာစေလို့ပါပဲ။ အိပ်ချင်နေတဲ့စိတ်နဲ့ အတင်းဆက်လုပ်နေတာက အချိန်သာကုန်ပြီး အလုပ်မတွင်ပါဘူး။

**၂။ ပျင်းစရာအလုပ်တွေကို သူများခိုင်းပါ။ (ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့)**

ကိုယ့်ရဲ့အချိန်ကလည်း ပိုက်ဆံလိုပဲ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုပါ။ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ ဈေးဝယ်ထွက်တာလိုမျိုး အချိန်ကုန်ပြီး တကယ်တမ်း တန်ဖိုးမရှိတဲ့အလုပ်တွေအတွက် ပိုက်ဆံသုံးပြီး အချိန်ဝယ်တာက ဘဝကျေနပ်မှုကို ပိုတိုးစေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါက ဇိမ်ခံတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့အချိန်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ပညာရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုပါပဲ။

**၃။ အာရုံစိုက်လို့မရရင် ဦးနှောက်ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။**

ခက်ခဲတဲ့ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ ကြုံနေရပြီး ဘယ်လိုမှ ရှေ့ဆက်လို့မရတဲ့အခါမျိုးမှာ အတင်းအာရုံစိုက်လေ ပိုဆိုးလေပါပဲ။ အဲ့ဒီအစား ဘာရယ်မဟုတ် လမ်းထွက်လျှောက်တာ၊ ရေချိုးတာ၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်တာမျိုး လုပ်ကြည့်ပါ။ ဦးနှောက်ရဲ့ "default mode network" က နောက်ကွယ်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဆက်စပ်မှုတွေကို ရှာဖွေပေးပါလိမ့်မယ်။ အကောင်းဆုံးအတွေးတွေက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ရထားစီးနေတုန်း ထွက်လာတတ်တာ အဲ့ဒါကြောင့်ပါ။ 💡

**၄။ သေးသေးမွှားမွှား ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို အလိုအလျောက်ဖြစ်ပါစေ။**

"ဒီနေ့ နေ့လည်စာ ဘာစားดี။ ဘာဝတ်ရမလဲ။" ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းစေပါတယ်။ ဒါကြောင့် တကယ်အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအတွက် စွမ်းအင်ကို ချန်ထားချင်ရင် မနက်စာကို နေ့တိုင်းတစ်ခုတည်းစားတာ၊ အလုပ်ကို ပုံစံတကျစတာမျိုး လုပ်ထားသင့်ပါတယ်။ သူတို့က ပျင်းစရာကောင်းလို့မဟုတ်ဘဲ၊ ဦးနှောက်ရဲ့စွမ်းအင်ကို ချွေတာနေတာပါ။

**၅။ ပြီးပြည့်စုံဖို့ မကြိုးစားဘဲ "တော်လောက်ပြီ" မှာ ရပ်ပါ။**

အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်ချင်တဲ့ "maximizer" တွေဟာ ရလဒ်ကောင်းတွေရရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအပေါ်မှာ နောင်တပိုရပြီး ကျေနပ်မှုနည်းတတ်ကြတယ်။ အလုပ်တစ်ခုကို ၉၅% ကောင်းနေပြီဆိုရင် ၁၀၀% ပြည့်ဖို့ အချိန်ကုန်ခံ၊ အားကုန်ခံလုပ်နေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပင်ပန်းစေရုံပဲရှိပါတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ "これでいい" (ဒါနဲ့ရပြီ) လို့ ပြောပြီး နောက်တစ်ခုဆက်သွားရမလဲဆိုတာ သိခြင်းက အောင်မြင်မှုရဲ့ သော့ချက်တစ်ခုပါပဲ။

ဒါတွေက တကယ်အရေးကြီးတဲ့အလုပ်ကို ရှောင်ခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ကြိုးစားမှုက တကယ်ရလဒ်ထွက်ရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် "ဒီနေ့ အလုပ်ကြိုးစားတယ်" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်သက်သက်အတွက် ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာကို ပိုပြီးရိုးသားစွာ ဆန်းစစ်ဖို့ အကြံပေးနေတာပါ။