စကားပြောပါးတယ်လို့ အပြောမခံရအောင်

တစ်နာရီလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားက ဘာလို့ ဘေးလူ ငိုက်စိုက်နေရတာလဲ။ 🤔

ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ကြုံဖူးလား

ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလိုလူတစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိမှာပါ။ အရမ်းအလေးအနက်ထားတယ်၊ စာလည်းဖတ်တယ်၊ အမြဲတမ်းလည်း တွေးခေါ်နေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့စကားပြောပြီးသွားရင် ဘာတစ်ခုမှ ခေါင်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့သလိုမรู้สึกရဘူး။

ဂျပန်ကုမ္ပဏီတွေမှာဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ အစည်းအဝေးမှာ 「心理的安全性」(shinriteki anzensei) တို့ 「コストパフォーマンス」(kosuto pafōmansu) တို့လို ခက်ခက်ခဲခဲစကားလုံးတွေသုံးပြီး ပြောလိုက်ပေမဲ့ အစည်းအဝေးပြီးတာနဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောကြတော့ဘူး။ ကိုယ်ကတော့ အတော်ကြီးကျယ်တဲ့စကားလုံးတွေ သုံးလိုက်ရတယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့။

တကယ်တော့ ဒီပြဿနာက သူတို့မှာ ပြောစရာမရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြောချင်လွန်းနေပြီး လမ်းကြောင်းမှားနေလို့ပါ။

ပြဿနာက ဘယ်ကစသလဲ

yutori ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဖြစ်တဲ့ Kataishi Takanori က သူ့စာအုပ်ထဲမှာ ဒီအကြောင်းကို ထောက်ပြထားတယ်။ စကားပြောပါးတဲ့လူတွေရဲ့ အကြီးဆုံးအမှားကတော့ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ အရမ်းကို “သပ်ရပ်လှပတဲ့” အဖြေတစ်ခုကို ထုတ်ပြချင်တာပဲတဲ့။

လူအများစုက စဉ်းစားတယ်ဆိုတာကို “တခြားသူကို ရှင်းပြလို့ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ရှာဖွေခြင်း” လို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက နားလည်ง่ายမှုဆီကို ဦးတည်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တခြားတစ်နေရာက ကြားဖူးနားဝ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားရော။ ဥပမာ 「お客様は神様です」 (ဧည့်သည်คือဘုရားသခင်) ဆိုတာမျိုးပေါ့။

စကားလုံးအသစ်တွေ အလွတ်ကျက်နေတာက ဘေ့စ်ဘောရိုက်တဲ့တုတ်အသစ်တွေ စုနေသလိုပဲ။ တုတ်တွေအများကြီးရှိတိုင်း ရိုက်တာကောင်းလာတာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဘေ့စ်ဘောကျွမ်းတဲ့လူက တုတ်အမျိုးအစားတွေထက် ဘောလုံးကိုပဲ သေချာကြည့်တယ်။ ပြောရရင် အပြင်မှာရှိတဲ့ စကားလုံးတွေထက် ကိုယ့်စိတ်ထဲက အသေးစိတ်ခံစားချက်တွေကိုပဲ ကြည့်ရမှာ။

ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ

Toyota ကုမ္ပဏီက နာမည်ကြီးတဲ့ “5 Whys” (ဘာကြောင့် ၅ ခါမေးခြင်း) နည်းလမ်းကို ကြားဖူးမှာပါ။ Kataishi က အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို ရည်ရွယ်ချက်ပြောင်းပြီး သုံးခိုင်းတယ်။ တစ်ခုခုကို “အရမ်းကောင်းတယ်” (sugoi) လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီမှာတင် မရပ်လိုက်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းပြန်ထုတ်ပါ။

ဘာလို့ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။ → သူ့ရဲ့ presentation တည်ဆောက်ပုံက ကောင်းလို့။

တည်ဆောက်ပုံရဲ့ ဘာကကောင်းတာလဲ။ → ရောင်းအားအကြောင်းပြောနေရာကနေ ရုတ်တရက် သူ့သူငယ်ချင်းအကြောင်းကို ပြောင်းပြောလိုက်လို့။

ဘာလို့ အဲ့ဒါက ကိုယ့်ကိုထိသွားတာလဲ။ → သူတကယ်ပြောချင်တဲ့အရာကို အကာအကွယ်မပါဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလိုက်သလို ခံစားရလို့။

ဒီလိုနဲ့ ဆက်တိုက်မေးသွားရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှဆက်ပြီးဖြေလို့မရတဲ့၊ ယုတ္တိဗေဒနဲ့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ “ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာကို ငါတန်ဖိုးထားတယ်။” “အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ငါမျက်ရည်ဝဲတယ်။” အන්න အဲ့ဒီနေရာကမှ ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စကားလုံးတွေရဲ့ နယ်ပယ်စတင်တဲ့နေရာပဲ။

စကားပြောပါးတဲ့လူတွေက ဒီနေရာအထိ မဆင်းကြဘူး။ မရောက်ခင်မှာပဲ လှလှပပအဖြေတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ပြန်လှည့်သွားကြတယ်။