စကားပြောရင်း ခေါင်းထဲမှာ Blank ဖြစ်သွားတဲ့ အကြောင်းရင်း
ဂျပန်လူမျိုးနဲ့ စကားပြောနေတုန်း "ငါပြောတာ မှားနေမလား" ဆိုပြီး ခေါင်းထဲမှာ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားဖူးလား။
ဘာလို့ စကားပြောရတာ စာမေးပွဲဖြေနေရသလို ဖြစ်နေတာလဲ
အစည်းအဝေးမှာ ကိုယ့်အလှည့်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘော့စ်နဲ့ စကားပြောရတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။ ခေါင်းထဲမှာတော့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ "ဒီလိုပြောလိုက်ရင် အဆင်ပြေပါ့မလား"၊ "Keigo မှားသွားရင် ငါ့ကို အထင်သေးသွားမလား" ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာတာနဲ့ ပါးစပ်က စကားလုံးတွေ ထွက်မလာတော့ဘူး။ 🤔
ဂျပန်စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ ဒီလိုအခြေအနေကို "Test-感" (တဲစုတို-ကန်) လို့ သုံးနှုန်းထားတယ်။ ဆိုလိုတာက စကားပြောနေတာကို စာမေးပွဲဖြေနေရသလို ခံစားနေရတာမျိုးပါ။ ကိုယ့်မှာ ဝေါဟာရမကြွယ်ဝလို့ စကားမပြောနိုင်တာမဟုတ်ဘဲ "အဖြေမှန်ကိုပဲ ပြောရမယ်" ဆိုတဲ့ ဖိအားကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားမိတာပါ။
ကိုယ်တွေကရော တခြားသူတွေကို အမှတ်ပေးနေမိလား
ဒီကိစ္စမှာ ကိုယ့်ဘက်ကချည်း ခံနေရတာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တကယ်တော့ လူတိုင်းက တခြားသူတွေကို အမှတ်ပေးနေကြတာပါပဲ။ လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ "အင်း... ဒီလူကတော့ ခင်ဖို့ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"၊ "သူကတော့ နည်းနည်း မလွယ်ဘူးထင်တယ်" ဆိုပြီး စိတ်ထဲကနေ အကဲဖြတ်နေမိတတ်ကြတယ်။
ကိုယ်က တခြားသူတွေကို အမှတ်ပေးသလို၊ တခြားသူတွေကလည်း ကိုယ့်ကို အမှတ်ပေးနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါ စကားဝိုင်းက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာတော့တာပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကဲဖြတ်နေတဲ့ "စာမေးပွဲခန်း" လို ဖြစ်လာပြီး သက်တောင့်သက်သာ စကားပြောဖို့ ခက်သွားစေပါတယ်။
ဒီတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ
တကယ်တော့ စကားပြောဆိုခြင်းဆိုတာ စာမေးပွဲမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမှတ်ပေးဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်သိအောင်၊ ရင်းနှီးမှုတည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားကြတာပါ။
ဒီအသိလေးတစ်ခုကို ခေါင်းထဲထည့်ထားလိုက်တာနဲ့ "အဖြေမှန်" ရှာရတဲ့ ဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဘော့စ်ရှေ့ရောက်လို့ စကားပြောရတဲ့အခါ "ဒါက စာမေးပွဲမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က အချင်းချင်း နားလည်မှုယူနေတာ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိပေးကြည့်လိုက်ပေါ့။ ပြောတော့သာ လွယ်တာ၊ တကယ်တမ်းတော့ နည်းနည်းတော့ လေ့ကျင့်ယူရမှာပါ။ 😅