စီးပွားရေးစာအုပ်ဖတ်တာ ရှက်စရာလား။

သူများက ကိုယ့်ကို အambitious သမားလို့ထင်မှာစိုးလို့ စာအုပ်တောင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖတ်နေရသလား။

ကိုယ့်စာအုပ်စင်ကို သူများပြဖို့ ရှက်နေတာလား

"Self-help စာအုပ်တွေ ဖတ်တယ်ဆိုရင် အထင်ကြီးသမားပဲ" "စီးပွားရေးစာအုပ်တွေက အနှစ်မရှိဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတွေ ကြားဖူးမှာပေါ့။ ဒီလိုအပြောခံရလို့ ကိုယ့်အခန်းထဲက စာအုပ်စင်လေးကိုတောင် သူငယ်ချင်းတွေလာရင် အဝတ်နဲ့ အုပ်ထားရတဲ့အထိ ဖြစ်ဖူးလား။

ကျွန်တော်လည်း အဲ့လို ခံစားချက်မျိုး နားလည်ပါတယ်။ ဂျပန်ရောက်ခါစက ရထားပေါ်မှာ စမတ်ကျကျနဲ့ စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ salaryman တွေကိုအားကျပြီး ကိုယ်လည်း စာအုပ်ဆိုင်ပြေးဝယ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က "မင်းကလည်းကွာ၊ အတင်းကြီးကြိုးစားနေတာပဲ" လို့ နောက်လိုက်ကတည်းက လူရှင်းမှ ထုတ်ဖတ်ရဲတော့တယ်။ 😂

စာအုပ်က 'အဖြေ' ပေးတာမဟုတ်ဘူး 'မေးခွန်း' ထုတ်ပေးတာ

တကယ်တော့ စာအုပ်ဖတ်တယ်ဆိုတာ "အသိပညာ" တွေချည်းပဲ စုနေတာမဟုတ်ဘူးဗျ။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးရမယ့် "မေးခွန်း" တွေ ရလာတာ။

'The Why Cafe' ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ "မင်းဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတစ်ကြောင်းပဲပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းကို သူများကိုမေးတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်မေးတာကြားမှာ အများကြီးကွာသွားတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလေးအနက်ထားပြီး ပြန်မေးလိုက်တဲ့အခါမှ ကိုယ့်ဘဝကို ဘယ်လိုရှေ့ဆက်မလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ပေါ်လာတာ။ စာအုပ်ဖတ်ပြီး "ဪ ဟုတ်လား" နဲ့ပြီးသွားတဲ့သူနဲ့ "ဒါ ငါ့အကြောင်းပဲ" လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့သူကြားက ကွာခြားချက်က အဲ့ဒါပဲ။

တကယ်ရှက်စရာကောင်းတာက...

ဒီတော့ ကိုယ့်စာအုပ်စင်ကို ပြဖို့ ရှက်စရာမလိုပါဘူး။ အဲ့ဒီစာအုပ်စင်ဆိုတာက သင်ဘယ်လို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ ခေါင်းစားခဲ့လဲ၊ ဘယ်လိုလူဖြစ်ချင်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြနေတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုပဲ။

စာအုပ်စုထားတဲ့စင်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ကိုယ် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေ။

စီးပွားရေးစာအုပ်ဖတ်တာ ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ရှက်စရာကောင်းတာက ကိုယ့်ဘဝအကြောင်းကို တစ်ခါမှ အလေးအနက်မစဉ်းစားဘဲ နေနေတာမျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။