စကားမပြောတတ်တာ ဉာဏ်မကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးတဲ့

ဂျပန်မှာ အစည်းအဝေးထိုင်ရင်း ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မိတ်ဆက်ခိုင်းရင် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ခေါင်းထဲမှာဖြူသွားဖူးလား။

ဘာလို့ စကားထစ်သွားရတာလဲ?

ဂျပန်မှာ အစည်းအဝေးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အရက်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောကြတဲ့အခါတွေမှာ ကိုယ်က ဘာမှဝင်မပြောနိုင်ဘဲ သူများပြောတာ နားထောင်နေရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်တိုဖူးမှာပါ။ တစ်ချို့လူတွေကတော့ ဘာမေးမေး၊ ဘာပြောပြော စကားတွေက ရေไหลသလိုပဲ။ အဲ့ဒါတွေ့ရင် အားကျတာပေါ့။

တကယ်တော့ စကားမပြောတတ်တဲ့သူတွေဟာ ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှမရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါ။ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ။ ဥပမာ၊ ပုံဆွဲဆရာတစ်ယောက်ကို “ဘာလို့ ပုံဆွဲဆရာ ဖြစ်လာတာလဲ” လို့မေးတယ် ဆိုပါစို့။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ “အိမ်လခပေးဖို့ အလုပ်လုပ်ရမှာမို့လို့” “လူကြပ်တဲ့ရထားကြီး မစီးချင်လို့” “ပန်းချီဆွဲရတာ ကြိုက်လို့” ဆိုပြီး အဖြေတွေမျိုးစုံ ပေါ်လာတယ်။ ဘယ်ဟာက အကောင်းဆုံးအဖြေဖြစ်မလဲ၊ ဒီလူကကော ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မေးတာလဲ စသဖြင့် အတွေးတွေလွန်နေရင်းနဲ့ ပါးစပ်ကတော့ “အဲ… အဲ…” နဲ့ ငြိမ်ကျသွားရော။ 😂

ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ အဲ့လိုဖြစ်တတ်တဲ့သူရှိလား။ ဒီလိုလူတွေက မစဉ်းစားတတ်တာမဟုတ်ဘူး။ အရမ်းစဉ်းစားတတ်လို့ ဘယ်အတွေးကိုရွေးပြီး စကားလုံးအဖြစ် ထုတ်ရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားတာပါ။

စကားသွက်တဲ့သူတွေက ပိုတော်လို့လား

မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ စကားကိုသွက်သွက်လက်လက်ပြောနိုင်တဲ့သူတွေက ပိုတော်တယ်၊ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ သူတို့က ပိုပြီးစဉ်းစားနိုင်စွမ်းရှိတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ စကားပြောတာနဲ့ စဉ်းစားတာက သီးခြားစီအရည်အသွေးတွေပါ။

စကားသွက်တဲ့သူတွေက ခေါင်းထဲက အတွေးတွေကို စာကြောင်းဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲတဲ့နေရာမှာ သိပ်ပြီး အတားအဆီးမရှိတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့က “ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဖြေ” ကို သိပ်စောင့်မနေဘူး။ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ အတွေးတွေ၊ ခံစားချက်တွေ၊ ပုံရိပ်တွေကို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် ဖွဲ့လိုက်ရတာဟာ တကယ်တော့ မလွယ်ကူမှန်း၊ သဘာဝမကျမှန်း သူတို့က လက်ခံထားကြတယ်။

ကျွန်တော်တို့လို စကားထစ်တတ်တဲ့သူတွေကတော့ အဲ့ဒီအဆင့်မှာ ခက်နေတာ။ ခေါင်းထဲက အတွေးတွေက ပုံရိပ်တွေ၊ ခံစားချက်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အဲ့ဒါကို စကားလုံးအဖြစ် အမှားအယွင်းမရှိ ပြန်ပြောင်းချင်တဲ့အခါမှာ အချိန်တွေကြာပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှမထွက်လာတော့ဘူး။

ဒီတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ

ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ “ခေါင်းထဲကအရာတွေနဲ့ စာကြောင်းဖွဲ့စည်းပုံကြားက 相性 (ai-shou) မတည့်တာ” လို့ပဲ ဂျပန်လိုဆိုရမှာပေါ့။ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ၊ စိတ်ကူးတွေ ကြွယ်ဝနေတယ်လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါ။

နောက်တစ်ခါ အစည်းအဝေးမှာဖြစ်ဖြစ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောရင်းဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်က စကားထစ်သွားရင် “ငါက ဉာဏ်မကောင်းလို့ပါ” လို့ မတွေးပါနဲ့တော့။ “ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေများပြီး ဘယ်ကစပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေလို့ပါ” လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါက ပိုမှန်ပါတယ်။ 😉